InteriorSiam : ช่างแบบ ’s Blog

คือว่าหนูสนใจ ในแนวคิด และวิธีการคิดที่จะนำขยะ กลับมา recycle ใหม่

คือ ส่วนตัวหนูมี ส่วนร่วมในกิจการ ทางบ้านซึ่งเกี่ยวก้บ การรับเศษ เหล็กหรือกระดาษ เพื่อส่งต่อ ทาง บริษัทอื่นๆนำ ไปผลิตต่อไป

หรือไม่ เราก้อได้แต่เพียงรอ ให้ เศษเหล็กเหล่านั้นขึ้นราคา

หนู เลยอยากได้ inspirastionจากทาง ดร. หรือ หนูอยากมีส่วนร่วมกับ ทางบริษัท

หนูอาจจะฝึกงานได้ไหมค่ะ ตอนนี้หนูเรียนวิศว โยธา นานาชาติ มีความรู้พื้นฐานช่างมาบ้าง

ด้วยความเคารพ

หนูเรียนอยู่ ปี4 เรียนออกแบบผลิตภัณฑ์ ที่ราชมงคล(โคราช) กำลังทำปริญญานิพนธ์ หนูเครียดกับมันมาก เพราะเสนอหัวข้ออะไรก็ไม่ผ่าน ไม่น่าสนใจ หนูชอบกระแสกรียเฟอร์นิเจอร์ของอาจารย์สิงห์ หนูอยากได้รับความอนุเคราะห์ให้คำปรึกษาหนูในเรื่องของการทำเฟอร์นิเจอร์จากเศษวัสดุเพื่อเอาไปใช้ในการทำวิจัย

เรียน ดร.สิงห์

ดิฉันเคยผ่าน..และพานพบวัสดุเหลือใช้ ที่มองดูแล้วมันเกะกะหูตาจังเลย (เมื่อหมดประโยชน์) มันคงน้อยใจนะคะ..ก็เจ้า “โฟม” บรรจุอาหาร หรือผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ที่มีสีขาวดาระดาดทั่วไป และก็มีอยู่วันหนึ่ง มันเหมือนเป็นความลงตัวแบบบังเอิญ ที่ได้รับของอภินันทนาการอย่างหนึ่ง จากผู้ร่วมงานชาวต่างชาติ ซึ่งมาปฎิบัติงานร่วมกันในขณะนั้น ขอเรียกว่า “ฝรั่ง” ตามคำที่เข้าใจกันในการพูดจานะคะ ฝรั่งคนนั้น
ได้มอบ “น้ำมันเครื่องบิน” จากเฮลิคอปเตอร์ ที่ทำการ Drain ออกมาจากเครื่องเพื่อลดน้ำหนักบรรทุก และถอดอุปกรณ์ทั้งหมดเป็นชิ้นส่วนในการส่งลงเรือเดินทางข้ามทะเลต่อ คือ..ไม่ทำการบินข้ามทะเลแถบนั้นค่ะ
(มีเหตุผลทางการปฎิบัติงานของเขาอยู่ ขณะนั้นปี พ.ศ. 2546) เมื่อเขาเสร็จภารกิจและจากไปแล้ว จึงนั่งมองและคิดถึงทฤษฎีที่เคยผ่านหูผ่านตา สมัยเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ตอนมัธยมว่า วัตถุหรือสรรพทุกสิ่งของบนโลกนี้ เมื่อถูกทำลายด้วยการเผา,ฝัง หรือทำการสลายด้วยวิธีการใด ๆ พลังงานนั้นจะยังคงอยู่ ไม่สูญหายไป เพียงแต่ไม่ได้ประกอบเป็นรูปร่างเหมือนเดิมที่เคยเป็น ก็เลยนั่งฉีกโฟมเป็นชิ้น ๆ แล้วหาขวดแก้วใส ๆ ปากกว้าง ๆ มาใส่จนเต็ม เหลือพื้นที่ช่องว่างบริเวณปากคอขวดไว้พอประมาณ ปิดฝาไว้ 1 อาทิตย์ กลับไปดูอีกที มันกลายเป็นกาวแบบเหนียวข้น ก็เลยเอากลับมาบ้าน แล้วลองทาลงบนกระเบื้องโมเสค แล้วแปะลงไปที่ตู้ไม้เก่าที่บ้าน สูงแค่เอว กลายเป็นพื้นที่วางพวกชุดกาแฟ ของกินกระจุกกระจิก และมันยังติดแน่น..แน่น..จริง ๆ มาจนถึงทุกวันนี้ ขอถามความรู้กับท่าน ดร. หน่อยนะคะ ถ้าเราจะเอาไปฉาบอิฐก่อ แทนปูนซีเมนต์ ดร. ว่ามันจะเวิร์คไหมคะ จะมีมลพิษไหม อ้อ..แล้วถ้าไม่มีน้ำมันเครื่องบิน น่าจะเป็นน้ำมันเหลือทิ้งจากพวกอู่ซ่อมรถยนตร์ ซึ่งยังไม่เคยลอง พวกน้ำมันเครื่องที่อาจจะไหลหลุดรอดไปตามท่อระบายน้ำน่ะค่ะ อ้อ..แต่ขอเรียน ดร. นิดหนึ่งค่ะว่า การเอาโฟมใส่น้ำมันเหลือใช้นี่ พอดีมันเป็นน้ำมันเครื่องบิน ซึ่งมีข้อจำกัดที่ว่าเมื่อถูก drain ออกมาแล้ว มิสามารถนำกลับไปเติมที่อากาศยานได้ใหม่
เนื่องจากอาจจะมีเศษตะกอนฝุ่นผงต่าง ๆ ที่ก่อให้เกิดระบบความเสียหายขึ้นได้ (นายช่างฝรั่ง..ได้อธิบายไว้) จึงอาจจะเป็นโอกาสที่น่าจะน้อยมาก ในการ “รีไซเคิล” วัสดุพวกนี้ แต่ขอบอก ดร. ว่า มันช่างเหนียวติดทนดีจริง ๆ ค่ะ ขอขอบคุณ ดร. แทนมนุษย์ชาติคนอื่น ๆ ด้วยนะคะ
ที่คิดนอกกรอบ…แต่มีคุณค่าค่ะ

อยากให้นักออกแบบ, ผู้ผลิต และภาครัฐ ร่วมมือกัน ออกกฎ หรือนโยบายที่เป็นรูปธรรมเกี่ยวกับ ผลิตภัณฑ์ที่ออกแบบทุกชนิด ต้องคำนึงถึงวิธีการกำจัด, ทำลาย หรือ การนำกลับมาใช้ของวัสดุที่ผลิตเป็นสินค้านั้นๆ เพื่อไม่ให้ สินค้าที่ผลิตมาสร้างปัญหาให้กับสิ่งแวดล้อม ถ้าไม่มีวิธีการ กำจัด หรือทำลาย
ก็ไม่ควรอนุญาติให้มีการผลิต ออกขายสู่ตลาดเลย (ไม่รู้ว่าเป็นแค่ความฝัน ที่เพ้อเจ้อมากไปรึปล่าว)

นักออกแบบ ควรคำนึงถึงจุดนี้ให้มากขึ้น ไม่ใช่แค่ออกแบบให้สวยงาม เลือกวัสดุที่ใช้ แค่เพราะสวยงาม ผลิตง่าย แต่กำจัดยาก ผลิตภัณฑ์ในท้องตลาดส่วนใหญ่ ก็ไม่ได้คำนึงถึงสิ่งเหล่านี้ การดีไซด์ บางครั้งเน้นความสวยงามเกินความจำเป็น สิ้นเปลืองการใชวัสดุในการผลิต

ดีแล้วค่ะที่มีการสอน เรื่อง eco design (สมัยเรียนไม่มีการสอน รวมทั้ง จรรยาบรรณของนักออกแบบ Ethic of design)

หวังว่า อาจารย์จะผลิต สถาปนิก และ นักออกแบบ รุ่นใหม่ๆ ใส่ใจสิ่งแวดล้อม มากขึ้น

เป็นกำลังใจให้ ค่ะ

สู้ สู้ นะคะอาจารย์ คิดว่าต่อ ๆไปก็จะมีผู้คนที่คิดที่จะรักษาสิ่งแวดล้อมเพิ่มขึ้น ๆ อาจจะไม่ก้าวกระโดดเหมือนตอนที่เราทำร้ายสิ่งแวดล้อม แต่ต่อไปก็คงตื่นตัวกันเพิ่มขึ้น เพราะฉะนั้นก็… สู้ สู้ นะ