วันนี้ได้มีโอกาส(แบบไม่ได้ตั้งใจ).. มานั่งเขียน Blog ที่ริมระเบียงห้อง บนชั้น 11 ของโรงแรม เอ๊ย! โรง’บาลสุดหรูกลางกรุง(เทพ) เหตุจากว่าเมื่อคืนนี้แม่อากิ..อ๊วก ๆๆ..ไม่หยุด Medley แบบ Unlimited หลังจากกลับมาจากซ้อมวิ่งเพื่อบริษัท(ไม่ได้ห่วงตัวเองเล๊ยย..จิงๆ)
ว่าแล้วก็พูดถึงซักหน่อยแล้วกันนะ…dtac นี้เขาทำงานด้วยตีนจริงๆ ผมเชื่อแล้ว..ฮา…(คุณธนา-แห่งdtacใช้คำนี้จริงๆครับ..”ตีนทำงาน”..) นอกจากจะเป็นผู้ริเริ่มแล้วยังส่งเสริมและส่งต่อ มายังพนักงาน dtac ทุกคน ให้ช่วยกันใช้ตีนแบบข้ามปี ด้วยโปรเจควิ่ง 10 km. ในต้นปีหน้านี้(2551) คอยติดตามกันดูเองแล้วกัน..ฮื่อ!!..feel goood..
กลับมาเรื่องย่อหน้าแรกกันต่อดีกว่า เดี๋ยวแซว dtac มากกว่านี้เผลอๆจะโดน(……)ของแม่อากิเข้าให้อีก(ไม่ฮา)…ผมเลยคิดซะว่ามาเปลี่ยนบรรยากาศกลางสัปดาห์ หาที่เขียน Blog แล้วกัน (Positive Thinking! ที่กูรูทางด้านบริหารและการตลาดชอบกรอกหูเราบ่อยๆ..) ถึงมันจะแค่คืนละหกพันฝ่าๆ..เอง! ๕๕๕..๕๕ นี้ยังไม่ได้รวมค่ายา ค่าหมอด้วยนะ..ไฮโซสุดๆ(กัดฟันกรอดๆ..ประชดใครไม่ได้ก็ประชดตัวเองนี้แหละว่ะ..)
ได้กลับมาที่นี้อีกที ก็ทำให้นึกถึงตอนแม่อากิแพ้ท้องเจ้าอากินี้แหละ เข้า-ออกที่นี้ยังกับเป็น 7elevEn ช่วงนั้นหมดไปกับการเปลี่ยนบรรยากาศแบบนี้แหละไม่รู้กี่สิบหมื่น..เป็นไงละลูกผม…ชอบเปลี่ยนปรรยากาศตั้งแต่เริ่มปฏิสนธิเลย..(ฮาไม่ออก)
หมอบอก “โรคกระเพาะอักเสบ” คือสาเหตุที่ต้องพาแม่อากิมาเปลี่ยนบรรยากาศในครั้งนี้ครับ ถึงมันจะทำให้นึกถึงบรรยากาศเดิมๆ เหมือนเคย สถานที่เดิมๆเหมือนเคย แต่มันมีอยู่สิ่งหนึ่งครับ ที่มันทำให้ผมรู้สึกว่า มันแตกต่างไม่เหมือนกับครั้งนั้น (แล้วผมก็แอบหัวเราะอยู่ในใจ..ฮึ..ฮึ)
ครั้งนั้น…ผมทำให้เธออ๊วกเองครับ!!!!
